Σάββατο, 17 Σεπτεμβρίου 2016

Μια κατάθεση για τον Εθνικό, από έναν ρεπόρτερ-δάσκαλο που ξέρει πολλά




Κάποιοι τον θέλουν επαίτη…

Κάτω στον Πειραιά, εκεί όπου η Ομηρίδου Σκυλίτση βρίσκει την Εθνικής Αντιστάσεως, είναι γραμμένο με βαθύ μπλε χρώμα στον μαντρότοιχο «ΕΘΝΙΚΟΣ 14 δεν θέλουμε άλλο να ζούμε σαν δούλοι»!

Κι εδώ που τα λέμε, πίσω από αυτές τις οκτώ πικρές λέξεις, φωλιάζει η μεγαλύτερη αδικία που προέκυψε ποτέ σε αθλητικό σύλλογο, επειδή κάποιοι (δηλαδή η Πολιτεία) αδιαφόρησαν, δείχνοντας, παράλληλα, απίστευτη εύνοια στο έτερο πειραϊκό σωματείο.

 Ετσι, στο Λιμάνι δημιουργήθηκαν οι δούλοι και οι… θρυλικοί αφεντάδες. Εντελώς συνοπτικά τα γεγονότα:

Ο Εθνικός εμφανίστηκε στα αθλητικά πράγματα τον Φεβρουάριο του 1925, λίγο πριν τον Ολυμπιακό. Η δήθεν ισοτιμία του κράτους στην σχέση του με τα δύο σωματεία, διακόπηκε ξαφνικά το 1956 (ήταν ακόμη οι δίσεκτοι καιροί που αν φόραγες κόκκινο πουκάμισο ή αγόραζες ‘Αθηναϊκή’ σε παρακολουθούσαν οι χαφιέδες της Ασφάλειας), όταν ο νεαρός επιχειρηματίας Δ. Καρέλλας θέλησε να φέρει στην ομάδα τον Πούσκας και μερικούς ακόμη διεθνείς Ούγγρους, οι οποίοι έψαχναν στον ήλιο της ελευθερίας την μοίρα τους. Αμ δε!

Οι κινήσεις χαρακτηρίστηκαν κομμουνιστικές και η ποδοσφαιρική ομάδα αποβλήθηκε από το πρωτάθλημα. Στην ουσία, αυτό συνέβη επειδή ο Εθνικός ελάχιστα πριν την λήξη του τουρνουά, ήταν στην κορυφή, είχε νικήσει τον Ολυμπιακό (1-0 Καραουλάνης) και θα κέρδισε τον τίτλο. Η κατάρα εκείνης της απίστευτης απόφασης της ΕΠΟ (που διοικούνταν από άσχετα συντηρητικά -έ καλά!- διορισμένα κουμάσια) κυνηγά ακόμη τον ιστορικό σύλλογο. Και όλα δείχνουν πως αυτό το ‘κυνήγι’ θα συνεχιστεί μέχρι εξόντωσης…

Με τον θάνατο του ισχυρού παράγοντα Δ. Καρέλλα –το 1994- αρχίζει η φθορά. Η υπερηφάνεια του συλλόγου εξαφανίστηκε, δίνοντας την θέση της στην επαιτεία. Η φυσική έδρα, δηλαδή το στάδιο Καραϊσκάκη, του στερήθηκε από το κράτος. Δόθηκε αποκλειστικά στον παράγοντας του Ολυμπιακού Σωκ. Κόκκαλη για χρήση μισού αιώνα (κίνηση σαφούς διαπλοκής) με συνέπεια ο Εθνικός να βρεθεί στον δρόμο, αναζητώντας καταυλισμούς και μάντρες προκειμένου να συνεχίσει την δράση του. Το ότι ο Κόκκαλης, στην συνέχεια πούλησε το 50% της εταιρείας ‘Καραϊσκάκη’ στον επιχειρηματία Λαυρέντη Λαυρεντιάδη, απλώς δίνει το μέτρο της αγάπης του ‘ερυθρού’ ηγέτη (για το κέρδος…).

Σήμερα ο Εθνικός (που διοικείται από τον φιλόδοξο Αλέξη Αγγελόπουλο) προσπαθεί να σηκώσει το βλέμμα του και να αλλάξει το πεπρωμένο του. Ζητά γήπεδο αλλά δεν βρίσκει. Ο Δέρβος ψάχνει για κλειστό γυμναστήριο (με ομάδα μπάσκετ  στην Α2), τον στέλνουν από Δήμο σε Δήμο. Το παραδοσιακά κορυφαίο τμήμα στην ελληνική υδατοσφαίριση, με παρακάλια εξασφαλίζει ένα-δυο διαδρόμους στο παμπάλαιο κολυμβητήριο της οδού Παπαστράτου για προπονήσεις. Κι όμως, οι οπαδοί –της τελευταίας γενιάς- εξακολουθούν να ‘στοιχίζονται’ πίσω από την σημαία του συλλόγου κι ας ξέρουν πολύ καλά ότι οι αντίπαλοι θα τους λοιδορήσουν, θα τους χλευάσουν, θα τους προπυλακίσουν. Ας μην ξεχνάμε τον τραυματισμό (που αποδείχτηκε θανάσιμος) του οπαδού στο Ηράκλειο, πέρυσι στην πρεμιέρα με τον Ηρόδοτο. Η Πολιτεία ως γνήσιος κροκόδειλος, έχυσε -μέσω των ΜΜΕ- κάποια δάκρυα και όλα ξεχάστηκαν.

Τι ζητάει αυτή την ώρα ο Εθνικός ώστε να νοιώσουν οι άνθρωποί του πως είναι εφικτό να επουλωθούν οι πληγές που άλλοι τού δημιούργησαν; Ένα μικρό, έστω, γήπεδο από το κράτος στον χώρο που υπάρχει (και ρημάζει) πίσω από το ΣΕΦ
.
Κονδύλι έχει εξασφαλιστεί από την προηγούμενη ηγεσία της Νομαρχίας (Σγουρός-Φωτίου), αλλά ενδέχεται να μη παραχωρηθεί ποτέ το οικόπεδο, επειδή (εδώ το ζουμί) οι άρχοντες του ΣΕΦ (οι γνωστοί…) δεν γουστάρουν ‘στα πόδια τους’ το εθνικάκι (κάτι που προέκυψε με το φαραωνικό ‘Καραϊσκάκη’ της ‘Κόκκαλης ΑΕ’).

Θα αναρωτηθεί κάποιος: «Μα βρε αδελφέ, πέρασαν ενενήντα χρόνια, δεν μπόρεσε ο σύλλογος ν’ αποκτήσει κάποιο περιουσιακό στοιχείο;». Μπόρεσε. Αλλά τα άφθονα στρέμματα που αγοράστηκαν με τα χρήματα της μεταγραφής (στον Ολυμπιακό – πο;y άλλου;) του Μιχάλη Κρητικόπουλου στη Νίκαια, καταπατήθηκαν από διάφορους μακαντάσηδες, προκειμένου να δημιουργηθεί το ‘μαυσωλείο’ της Άρσης Βαρών, το ‘Κατράκειο’ θέατρο κλπ. Ακόμη και η πολυτελής Λέσχη στην Πλατεία Αλεξάνδρας του Πασαλιμανιού, που προοριζόταν για τον Εθνικό, εγκαινιάστηκε από τον… Θρύλο με γιορτές και φανφάρες.

Κάπου στη μέση αυτής της ζοφερής ιστορίας, βρίσκεται πάντα ο Δήμος του Πειραιά (δηλαδή η Αρχή που φροντίζει για ΟΛΟΥΣ στην πόλη), Οι άνθρωποι του Εθνικού δηλώνουν χορτάτοι από τις υποσχέσεις τουλάχιστον τεσσάρων δημάρχων –με τελευταίο τον κύριο Μώραλη. Μόνο που στην πράξη, ο Αγγελόπουλος βρήκε μπόλικες αγκυλώσεις, όταν ζήτησε έστω ένα από τα γηπεδάκια 5Χ5 του Δήμου προκειμένου να λειτουργήσει τις Ακαδημίες.

Η προσπάθεια συνεχίζεται! Από έναν σπουδαίο σύλλογο που δεν γουστάρει άλλο την παρακμή και την υποχρεωτική του κατάντια. Στο φινάλε, σχεδόν εκατό αθλητές έχει προσφέρει στις Ολυμπιάδες (κυρίως με τους πολίστες). Αυτό δεν μετράει;

Του
Γιώργου Αρκουλή
arkoulis45@yahoo.gr

Πηγή

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου